Dzieci otyłe mają poczucie małej atrakcyjności fizycznej, negatywnie oceniają swój wygląd, czują się nielubiane i nieakceptowane przez innych.

Poczucie smutku, żalu i osamotnienia w konsekwencji prowadzi do przyjęcia postawy pasywnej. Mogą wystąpić objawy depresyjne spowodowane zarówno samą otyłością jak i być jej przyczyną. Ryzyko pojawienia się otyłości u nastolatków z depresją jest dwukrotnie wyższe niż u ich zdrowych rówieśników. Młodzież otyła jest postrzegana przez rówieśników jako głupia, powolna i brzydka, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia przez grupę  rówieśniczą oraz do izolacji społecznej dziecka.

Dla otyłej młodzieży nawet kupowanie ubrań wiąże się z poczuciem wstydu  i znacznym pogorszeniem samopoczucia. Amerykańskie badania wskazują, że osobom otyłym  również trudniej znaleźć mieszkanie czy pracę, nawet wtedy, gdy otyłość nie przeszkadza w wykonywaniu zawodu. Osoby otyłe postrzegają siebie tak, jak są postrzegane przez innych, osoba nieatrakcyjna dla otoczenia postrzega siebie jako  nieatrakcyjną, ma poczucie osamotnienia i niskie poczucie własnej wartości.

Dzieci  z nadwagą oraz dzieci otyłe są często tematem żartów, wyzwisk zarówno ze strony rówieśników, jak również ze strony rodziców i nauczycieli. Brak akceptacji własnego ciała jak również brak akceptacji ze strony rówieśników i nauczycieli doprowadza niejednokrotnie do konfliktów, agresywnych zachowań, a nawet prób samobójczych. Największy odsetek wśród agresywnej młodzieży jest w grupie z otyłością. Sfrustrowani i zniechęceni otyli nastolatkowie, albo izolują się coraz bardziej, albo szukają za wszelką cenę akceptacji w grupie rówieśniczej, nawet w grupie przestępczej. Badania socjometryczne potwierdzają zależność między popularnością w grupie rówieśniczej, a masą ciała- mniejsza popularność dziewcząt wiąże się z nadmierną masą ciała, a  mniejsza popularność wśród chłopców – zarówno z jej nadmiarem jak   i niedoborem. Ważne jest wsparcie psychologa i uzupełnienie leczenia dietetycznego terapią psychologiczną.

Celem terapii psychologicznej jest współpraca z pediatrą oraz ustalenie przyczyn psychologicznych otyłości. Zazwyczaj rodzice dziecka otyłego na pierwszej wizycie są zakłopotani, tłumaczą, że nie zdawali sobie sprawy z powagi sytuacji. Czyją się urażeni, nie widzą swoich błędów w sposobie żywienia dziecka. Na początku terapii należy ocenić szczerość motywacji rodziny do zmiany stylu życia. Następna wizyta to analiza relacji w rodzinie, która ma na celu ocenę wpływu rodziców na początek   i utrzymywanie się zaburzeń odżywiania. Terapia powinna przede wszystkim wzmacniać relacje w rodzinie.

Wizyty otyłego dziecka w poradni psychologicznej mają na celu ocenę jego zdolności do zmiany stylu życia, a później motywacji do tych zmian. Terapia indywidualna takiego dziecka sprowadza się  między innymi do nawiązania życzliwych kontaktów  z terapeutą. Terapię należy prowadzić regularnie zwracając uwagę na osobowość dziecka, stosunki panujące w rodzinie, model rodziny oraz użytek jaki dziecko robi  z otyłości. Zakres pomocy psychologicznej musi być ustalony z dzieckiem i jego rodziną. Może to być terapia indywidualna albo rodzinna. Można również zaproponować zajęcia w grupach terapeutycznych osobnych dla dzieci i rodziców. Terapia powinna trwać tak długo jak trwa leczenie otyłości i powinna uzupełniać inne metody leczenia.

 

Użyte zdjęcie pochodzi ze strony freepik – pl.freepik.com

Skomentuj przez Facebooka

Gabinety: Pleszew, Kalisz, Września, Jarocin, Konin

ActMedia © 2020. Wszystkie prawa zastrzeżone.
Kopiowanie artykułów w całości lub we fragmentach bez zgody jest zabronione.